zondag 16 maart 2014

Collega's

Op internet las ik een artikel, dat ging over het verwerken van een ontslag. Het werd vergeleken met een rouwperiode. Gedwongen ontslag staat in de top 10 van traumatische levenservaringen.
De nadruk in dat artikel lag vooral op het verliezen van inkomen, toekomstperspectief, waardigheid, zelfvertrouwen en (een stukje) identiteit. Daarvoor in de plaats komen depressies, hoofdpijnen, maagzweren, relatieproblemen, hart- en vaatziekten, diabetes, en ga zo maar door. 
Ik mag hopen, dat deze ellende aan mijn deur voorbij gaat.
Het verlies van zelfvertrouwen zal vermoedelijk wel meevallen. Als ik mijn zelfvertrouwen moet ontlenen aan deze baan, dan heb ik de anti-stress sessies bij vriendin/therapeut nog steeds niet helemaal begrepen.

Het verlies, dat me zwaarder zal vallen, is het verlies van mijn naaste collega's.
Eén van hun is al vertrokken, nummer twee heeft voor 99,9% een andere baan op zak, en de afgelopen 17 jaar heb ik dagelijks tegenover nummer drie gezeten. We hebben zó veel gedeeld met elkaar. 
Mijn kinderen waren 6 en 4 jaar toen ik op dit kantoor kwam werken. Er was nog een collega met kinderen in dezelfde leeftijd, waardoor we met elkaar door de kleuter-, en puberfases konden gaan. We maakten elkaars verjaardagen mee en die van onze gezinsleden, ziekte en overlijden van ouders, een huwelijk, geboortes, ontslag van vaders en echtgenoten, verhuizingen, een echtscheiding, "supporterden" bij damesvoetbal en de Slachtemarathon, stonden met elkaar op de Mantgumer Merke, kortom: heel veel wel en wee hebben we de afgelopen jaren met elkaar gedeeld.

Ik kan me bijna niet voorstellen, dat er een tijd komt, dat we elkaar niet meer zien. 
Het maakt me boos en verdrietig, als ik daar aan denk. Hoe zal het verder gaan met iedereen?

Ik snap, dat niets blijvend is, behalve verandering. Maar voor deze verandering hebben we niet zelf gekozen en dat voelt toch een beetje als een amputatie.

En ineens bedenk ik me, dat ik mijn zelfvertrouwen niet ontleen aan die baan, maar wel aan mijn lieve collega's: IK GA JULLIE VRESELIJK MISSEN!





zondag 23 februari 2014

Wat gaan we maken?

Er waait een nieuwe trend door Nederland: houten wandborden. Ik kom ze in heel veel soorten en maten tegen, maar het principe is altijd eenvoudig: een paar planken aan elkaar, wat dwarslatjes, hangers etc. en liefst van (oud) steigerhout. Ik vind ze wel leuk, maar het is wel weer zo'n eenheidsworst-"brocante"artikel.
Pinterest en Welke staan er vol mee:

           


Dus: ik ben aan de knutsel gegaan en heb deze gemaakt:


Hij is te koop voor € 29,95.
Het formaat is 94,5 cm x 31,5 cm. 

Dankzij de cursus Meubelmaken ben ik minder bang voor de cirkelzaag, durf ik meer en snap ik, dat je beter eerst een écht plan kunt maken voordat je ergens de zaag in zet. Bovendien krijg ik er ook steeds meer lol in, om de knutselwerken eerst op papier uit te broeden. 
Omdat het niet eenvoudig is om iets uit te vinden, wat er nog niet is, is het meeste tot nu toe namaak geweest.  Maar soms borrelt er spontaan een idee op en daarom zijn pen en papier altijd bij de hand. 
Wie weet, kan ik binnenkort nog eens een echte "Carolien" presenteren..... ;-) 


vrijdag 17 januari 2014

Op cursus :-)

Vorige week vrijdag ben ik begonnen aan mijn eerste project bij een echte meubelmaker: Ineke van der Blom in Marrum. Ik kijk me daar de ogen uit: wat een heerlijke werkplaats en wat een aardig mens!

Marleen (dochter) had me al gewaarschuwd: er moest natuurlijk eerst een werktekening komen. Lastig is dat, als je geen tekenwonder bent en een wiskunde-deuk bezit in plaats van een knobbel. 

Na enig zwoegen stond er dan toch wat op papier: een bijzettafeltje/kastje, waar CD's in kunnen worden opgeborgen.
Na het tekenen kwam de maquette aan de beurt: karton op maat snijden en plakken maar. Dat maakte het geheel al een stuk duidelijker. 
Toen ik gistermiddag weer kwam lag er al materiaal klaar om mee aan de slag te gaan. Ik heb meerdere planken aan elkaar gezet met behulp van de Lamellofrees en houtlijm om zo uit te komen op de benodigde breedte voor het kastje.


Leuk om te doen, maar ook wel spannend. Een brei- of haakwerkje kan worden uitgerafeld als het niet zint, maar dit moet wel in één keer goed (vind ik).

Het is - merk ik - vooral een oefening in geduld! Mijn handicap is altijd: iets leuks zien, het in een uurtje willen maken - liefst ook zonder plan beginnen - en het dan in één keer goed hebben. Helaas werkt het zo niet. Ik kijk te veel naar klusprogramma's, denk ik, waar al die "handige Henkies" de klusjes binnen het uurtje zendtijd afronden....

Als we vroeger een opdracht of klus aan mijn vader verstrekten, dan verscheen dat ook na verloop van tijd kant en klaar uit het hok. Ook daar heb ik te weinig gezien hoeveel moeite het (ongetwijfeld) kostte.
Maar hoeveel moeite het ook was: ik heb pa er nooit op kunnen betrappen, dat hij een hekel had aan het werk.  En dat snap ik nu helemaal: ik kan niet wachten tot de volgende les!




zondag 8 december 2013

Help, ik heb een hobby!

Het is al weer lang geleden, dat ik hier wat schreef. Time flies when your having fun!

De Holy Stitch markt was op 9 en 10 november. Het was reuze gezellig. Omdat we met ons drieën in één cel stonden, konden we zelf ook regelmatig even rondstruinen. Ik heb me verbaasd over het aanbod: wat een creativiteit en enthousiasme van iedereen! Maar ook super, dat er zoveel familie en bekenden zijn langs geweest. Zelfs een oude collega, die nu al 83 is en niet zo goed meer ter been, hees zichzelf de trappen op om de cellen te bekijken, geweldig!

Op 17 november kon ik aanhaken bij een kennis, die een plek op de "Supervlooi" in het FEC te Leeuwarden had weten te bemachtigen. Zij heeft een enorme voorraad mutsjes gehaakt en gebreid, tasjes en jurkjes genaaid en wilde die voor Serious Request proberen te slijten.
Zaterdagmiddag hebben we de kraam ingericht en zondag konden we los.
Het was helaas een slechte dag. Alle standhouders klaagden, dat ze niets verkochten. Er moest geld bij voor de huur van de kraam/tafel.
Jammer, maar weer een ervaring rijker: de supervlooi is voor de échte koopjesjagers en niet voor goede-doelen publiek. Bovendien háált zo'n met LED verlichte hal het niet bij de gezelligheid van zo'n knusse cel in de Blokhuispoort.
Er is dus meer, wat moet kloppen: niet alleen de handel, maar ook de presentatie is belangrijk. Er staan nu nog een paar artikelen bij een kennis in Deinum uitgestald, waar zij een bloemenzaak heeft. Dat staat natuurlijk geweldig leuk, zó mooi kan ik het zelf niet presenteren. https://www.facebook.com/boeketterie?fref=pb&hc_location=profile_browser

Op aanraden van mijn "celmaten" ("Tante Sjaan" en "Studio Zeepsop") heb ik een Facebookpagina aangemaakt, om pimpeenplankje wat meer in de kijker te spelen. Zo gezegd, zo gedaan. https://www.facebook.com/pimpeenplankje
Het is inderdaad een eenvoudige manier om veel mensen te bereiken (meer, dan met deze blog!) en je bedrijf te presenteren. Bedrijf? Ben ik dan nu ineens een bedrijf? Nee, zo ver is het volgens mij nog lang niet. Ik zie het zelf nog steeds als een beetje uit de hand gelopen hobby.  Ik merk nu al, dat het bikkelen is om alles zelf te willen doen. Zowel voorraad maken als het ook zelf willen slijten vreet tijd. Vrije tijd met name, die ik niet in overvloed heb.
Want naast plankjes pimpen zijn er ook nog huishoudelijke klussen, een hulpbehoevende moeder, een dochter die op een uur afstand woont waar ik vaker heen wil, een baas die me 32 uur per week verwacht, een kat die gewoon een uur op schoot wil liggen, om over sporten en sociale contacten nog maar niet eens te spreken. Het is dus kiezen of delen. Hoe ga ik dit aanpakken?
Ik heb er nog geen oplossing voor. Het is nu - in december - even tijdelijk heel druk. Op 21 en 22 december a.s. sta ik nog op de kerstmarkt van "Carmina Life"(en moet er ook een workshop plankje pimpen worden gegeven) en daarna?

Daarna ga ik er eens rustig voor zitten EN op cursus bij meubelmaakster Ineke van der Blom. Dit superleuke verjaardagscadeau kreeg ik van Jaap. Vanaf januari ga ik een middag in de week bij haar in de leer. Wie weet, kan ik daarna nog eens iets anders zagen dan vensterluiken en schoolbordjes!
Nu alleen dat gat in de markt nog even vinden........



maandag 7 oktober 2013

Dikke Like!

Het begint er op te lijken: Holy Stitch! komt dichterbij. www.holystitch.nl
De berichten op Facebook volgen elkaar in rap tempo op. Tegelijk met de kriebels slaat ook de twijfel toe.
Is de handel leuk genoeg? Komen er genoeg bezoekers? Zijn de prijzen niet te hoog of te laag? Heb ik voldoende voorraad of nu al te veel? Ik heb werkelijk geen idee.
Het had trouwens niet veel gescheeld of ik was ook deze keer slechts bezoeker geweest van dit evenement. Bij de verloting van de cellen behoorde ik niet tot de gelukkigen. Maar dankzij "Tante Sjaan", die wel een cel wil delen, kan ik meedoen. https://www.facebook.com/pages/Tante-Sjaan/587915161238106?fref=ts 
Zaterdag heb ik haar opgezocht toen ze op de markt in Assen stond. Een leuke, ondernemende dame, die weet wat ze wil en met een handeltje om U tegen te zeggen.
Ik maar denken, dat ik het druk heb met mijn zaagprojecten, maar van haar zie ik bijna dagelijks foto's van al weer een andere markt voorbij komen.
Het valt natuurlijk niet te vergelijken. Zij moet hier van bestaan en ik doe het voor "de leuk" erbij.

Vanaf januari 2014 moet ik (om bedrijfseconomische redenen zoals dat zo mooi heet) een dag minder werken. Vervelend, maar het betekent wel een dag in de week extra om te besteden aan crea-bea dingen. Het zou mooi zijn, als ik aan de fröbelprojecten een zakcentje over kan houden, maar dat is voorlopig nog toekomstmuziek. 
Ik ben Tante Sjaan in ieder geval heel dankbaar, dat ik dankzij haar mijn eerste voorzichtige stapjes richting ondernemerschap kan zetten. Dikke LIKE voor haar en Holy Stitch!




  



zondag 8 september 2013

Vlees noch vis

Regelmatig komt het voor dat mij gevraagd wordt waarom ik vegetarisch eet. Ik begrijp die vraag nooit zo goed en wordt er een beetje moe van, dat mensen anno 2013 nog zo'n vraag stellen. Je zou toch denken, dat vegetarisme in deze tijd niet meer hoeft te worden uitgelegd.
Misschien is mijn motivatie in de loop der jaren veranderd (versterkt!) maar één ding staat nog altijd voorop: ik ben gewoon té gek op dieren om ze te kunnen opeten.

Ik was twaalf jaar toen ik besloot om vegetarisch te gaan eten en ik heb daar nooit één seconde spijt van gehad. Het vlees eten heb ik nooit gemist, maar dat heeft er vast mee te maken dat bij ons thuis op vleesgebied geen culinaire hoogstandjes werden geserveerd. Eigenlijk kan ik me alleen maar gehaktballen en het zondagse (taaie) runderlapje herinneren. Er heeft ongetwijfeld meer op het menu gestaan dan dat, maar het is me niet bijgebleven.

Wat me wel is bijgebleven is het beeld van de vrijdagse veemarkt, waar ik in schoolvakanties wel eens heen ging, samen met mijn vriendinnetje Carla. Ik vond het tegelijk spannend en akelig om daar te zijn. Spannend, omdat Carla en ik vonden dat we de dieren moesten "redden" en als een waar tweemans dierenbevrijdingsfront bij de - meestal drachtige - koeien de touwen rond hun nek los maakten. Wij vonden dat ze fatsoenlijk moesten kunnen bewegen en gaan liggen,
Als er boeren waren die er lucht van kregen, dat wij dingen deden die niet mochten, lieten we snel de kalfjes op onze vingers zuigen om de aandacht af te leiden.
Tegelijk was het er vreselijk,  omdat we van al die dieren de idee hadden, dat ze waarschijnlijk niet langer dan een etmaal meer te leven hadden. Vaak vechtend tegen de tranen keek ik toe, hoe de dieren in de veewagens werden getrokken en geslagen. Uiteraard werd er ook melkvee verhandeld, en gingen er ook koeien richting weiland, maar wat wisten wij daar in die tijd nou van? Het boerenleven was ons compleet vreemd. Al die Fries murmelende boeren met hun blauwe jassen, klompen en petten, die elkaars op de handen sloegen en met hun stokken op de beesten. Het was een andere wereld waar wij als stadskinderen geen weet van hadden.

Ik denk, dat ik op één van die markten het besluit heb genomen om nooit meer vlees te eten. Nog altijd gruwel ik van de beelden uit de vleesindustrie waar dieren als product worden behandeld en niet als een levend wezen met gevoel.
Plofkippen, kistkalveren, varkens in veel te kleine hokken, kweekvissen, koeien die het hele jaar op stal staan, onverdoofd slachten: het maakt me kotsmisselijk als ik er alleen al aan denk, dat een dier een afschuwelijk leven heeft gehad en wordt vermoord om te eindigen op mijn bord.
En alle bioboeren en scharrelslagers ten spijt: ik krijg het gewoon m'n keel niet meer door!







maandag 26 augustus 2013

Zusjes





Zusjesweekeind: het wordt al bijna traditie en dit weekeind was het weer zover.
De weersverwachting was zonnig en warm en waar kan een mens dan beter zitten dan op Vlieland? Vanaf het moment, dat de veerboot vertrekt pak je het vakantiegevoel op. Daar heb je beslist geen vakantie in het buitenland voor nodig.
We konden nog heerlijk kamperen in de tent van Truus, die ook dit jaar weer een seizoenplaats op camping Stortemelk had.


Het was een top weekeind waarin we lekker lui zijn geweest,  uiteraard te veel gegeten en gedronken hebben, lang geslapen en strandwandelingen hebben gemaakt.

Daarnaast hebben we ongegeneerd rare mannen uitgelachen omdat ze foute spijkerbroeken van het model "Welkoop" dragen met een lullig geblokt bloesje, op sandalen uit de tijd van de Romeinen lopen, hoeden van Arie Safari op hun hoofd zetten en ringen in hun oorlellen persen, zo groot als lege rollen plakband.

Zalig, zo'n weekeind "onder ons" waar niets hoeft maar alles mag. Waar zere voeten worden gescrubd en vertroeteld, waarin wel en wee van onze gezinnen wordt gedeeld en waar je 's nachts van twee kanten een por krijgt omdat je snurkt!
Wat houd ik van die twee lieve zussen en wat ben ik blij, dat wij mannen hebben, die "gewoon" klussen, verven, de moestuin omspitten en boeken schrijven.......

Haakwerkje van Truus, gemaakt van uitgeplozen scheepstouw