zondag 8 december 2013

Help, ik heb een hobby!

Het is al weer lang geleden, dat ik hier wat schreef. Time flies when your having fun!

De Holy Stitch markt was op 9 en 10 november. Het was reuze gezellig. Omdat we met ons drieën in één cel stonden, konden we zelf ook regelmatig even rondstruinen. Ik heb me verbaasd over het aanbod: wat een creativiteit en enthousiasme van iedereen! Maar ook super, dat er zoveel familie en bekenden zijn langs geweest. Zelfs een oude collega, die nu al 83 is en niet zo goed meer ter been, hees zichzelf de trappen op om de cellen te bekijken, geweldig!

Op 17 november kon ik aanhaken bij een kennis, die een plek op de "Supervlooi" in het FEC te Leeuwarden had weten te bemachtigen. Zij heeft een enorme voorraad mutsjes gehaakt en gebreid, tasjes en jurkjes genaaid en wilde die voor Serious Request proberen te slijten.
Zaterdagmiddag hebben we de kraam ingericht en zondag konden we los.
Het was helaas een slechte dag. Alle standhouders klaagden, dat ze niets verkochten. Er moest geld bij voor de huur van de kraam/tafel.
Jammer, maar weer een ervaring rijker: de supervlooi is voor de échte koopjesjagers en niet voor goede-doelen publiek. Bovendien háált zo'n met LED verlichte hal het niet bij de gezelligheid van zo'n knusse cel in de Blokhuispoort.
Er is dus meer, wat moet kloppen: niet alleen de handel, maar ook de presentatie is belangrijk. Er staan nu nog een paar artikelen bij een kennis in Deinum uitgestald, waar zij een bloemenzaak heeft. Dat staat natuurlijk geweldig leuk, zó mooi kan ik het zelf niet presenteren. https://www.facebook.com/boeketterie?fref=pb&hc_location=profile_browser

Op aanraden van mijn "celmaten" ("Tante Sjaan" en "Studio Zeepsop") heb ik een Facebookpagina aangemaakt, om pimpeenplankje wat meer in de kijker te spelen. Zo gezegd, zo gedaan. https://www.facebook.com/pimpeenplankje
Het is inderdaad een eenvoudige manier om veel mensen te bereiken (meer, dan met deze blog!) en je bedrijf te presenteren. Bedrijf? Ben ik dan nu ineens een bedrijf? Nee, zo ver is het volgens mij nog lang niet. Ik zie het zelf nog steeds als een beetje uit de hand gelopen hobby.  Ik merk nu al, dat het bikkelen is om alles zelf te willen doen. Zowel voorraad maken als het ook zelf willen slijten vreet tijd. Vrije tijd met name, die ik niet in overvloed heb.
Want naast plankjes pimpen zijn er ook nog huishoudelijke klussen, een hulpbehoevende moeder, een dochter die op een uur afstand woont waar ik vaker heen wil, een baas die me 32 uur per week verwacht, een kat die gewoon een uur op schoot wil liggen, om over sporten en sociale contacten nog maar niet eens te spreken. Het is dus kiezen of delen. Hoe ga ik dit aanpakken?
Ik heb er nog geen oplossing voor. Het is nu - in december - even tijdelijk heel druk. Op 21 en 22 december a.s. sta ik nog op de kerstmarkt van "Carmina Life"(en moet er ook een workshop plankje pimpen worden gegeven) en daarna?

Daarna ga ik er eens rustig voor zitten EN op cursus bij meubelmaakster Ineke van der Blom. Dit superleuke verjaardagscadeau kreeg ik van Jaap. Vanaf januari ga ik een middag in de week bij haar in de leer. Wie weet, kan ik daarna nog eens iets anders zagen dan vensterluiken en schoolbordjes!
Nu alleen dat gat in de markt nog even vinden........



maandag 7 oktober 2013

Dikke Like!

Het begint er op te lijken: Holy Stitch! komt dichterbij. www.holystitch.nl
De berichten op Facebook volgen elkaar in rap tempo op. Tegelijk met de kriebels slaat ook de twijfel toe.
Is de handel leuk genoeg? Komen er genoeg bezoekers? Zijn de prijzen niet te hoog of te laag? Heb ik voldoende voorraad of nu al te veel? Ik heb werkelijk geen idee.
Het had trouwens niet veel gescheeld of ik was ook deze keer slechts bezoeker geweest van dit evenement. Bij de verloting van de cellen behoorde ik niet tot de gelukkigen. Maar dankzij "Tante Sjaan", die wel een cel wil delen, kan ik meedoen. https://www.facebook.com/pages/Tante-Sjaan/587915161238106?fref=ts 
Zaterdag heb ik haar opgezocht toen ze op de markt in Assen stond. Een leuke, ondernemende dame, die weet wat ze wil en met een handeltje om U tegen te zeggen.
Ik maar denken, dat ik het druk heb met mijn zaagprojecten, maar van haar zie ik bijna dagelijks foto's van al weer een andere markt voorbij komen.
Het valt natuurlijk niet te vergelijken. Zij moet hier van bestaan en ik doe het voor "de leuk" erbij.

Vanaf januari 2014 moet ik (om bedrijfseconomische redenen zoals dat zo mooi heet) een dag minder werken. Vervelend, maar het betekent wel een dag in de week extra om te besteden aan crea-bea dingen. Het zou mooi zijn, als ik aan de fröbelprojecten een zakcentje over kan houden, maar dat is voorlopig nog toekomstmuziek. 
Ik ben Tante Sjaan in ieder geval heel dankbaar, dat ik dankzij haar mijn eerste voorzichtige stapjes richting ondernemerschap kan zetten. Dikke LIKE voor haar en Holy Stitch!




  



zondag 8 september 2013

Vlees noch vis

Regelmatig komt het voor dat mij gevraagd wordt waarom ik vegetarisch eet. Ik begrijp die vraag nooit zo goed en wordt er een beetje moe van, dat mensen anno 2013 nog zo'n vraag stellen. Je zou toch denken, dat vegetarisme in deze tijd niet meer hoeft te worden uitgelegd.
Misschien is mijn motivatie in de loop der jaren veranderd (versterkt!) maar één ding staat nog altijd voorop: ik ben gewoon té gek op dieren om ze te kunnen opeten.

Ik was twaalf jaar toen ik besloot om vegetarisch te gaan eten en ik heb daar nooit één seconde spijt van gehad. Het vlees eten heb ik nooit gemist, maar dat heeft er vast mee te maken dat bij ons thuis op vleesgebied geen culinaire hoogstandjes werden geserveerd. Eigenlijk kan ik me alleen maar gehaktballen en het zondagse (taaie) runderlapje herinneren. Er heeft ongetwijfeld meer op het menu gestaan dan dat, maar het is me niet bijgebleven.

Wat me wel is bijgebleven is het beeld van de vrijdagse veemarkt, waar ik in schoolvakanties wel eens heen ging, samen met mijn vriendinnetje Carla. Ik vond het tegelijk spannend en akelig om daar te zijn. Spannend, omdat Carla en ik vonden dat we de dieren moesten "redden" en als een waar tweemans dierenbevrijdingsfront bij de - meestal drachtige - koeien de touwen rond hun nek los maakten. Wij vonden dat ze fatsoenlijk moesten kunnen bewegen en gaan liggen,
Als er boeren waren die er lucht van kregen, dat wij dingen deden die niet mochten, lieten we snel de kalfjes op onze vingers zuigen om de aandacht af te leiden.
Tegelijk was het er vreselijk,  omdat we van al die dieren de idee hadden, dat ze waarschijnlijk niet langer dan een etmaal meer te leven hadden. Vaak vechtend tegen de tranen keek ik toe, hoe de dieren in de veewagens werden getrokken en geslagen. Uiteraard werd er ook melkvee verhandeld, en gingen er ook koeien richting weiland, maar wat wisten wij daar in die tijd nou van? Het boerenleven was ons compleet vreemd. Al die Fries murmelende boeren met hun blauwe jassen, klompen en petten, die elkaars op de handen sloegen en met hun stokken op de beesten. Het was een andere wereld waar wij als stadskinderen geen weet van hadden.

Ik denk, dat ik op één van die markten het besluit heb genomen om nooit meer vlees te eten. Nog altijd gruwel ik van de beelden uit de vleesindustrie waar dieren als product worden behandeld en niet als een levend wezen met gevoel.
Plofkippen, kistkalveren, varkens in veel te kleine hokken, kweekvissen, koeien die het hele jaar op stal staan, onverdoofd slachten: het maakt me kotsmisselijk als ik er alleen al aan denk, dat een dier een afschuwelijk leven heeft gehad en wordt vermoord om te eindigen op mijn bord.
En alle bioboeren en scharrelslagers ten spijt: ik krijg het gewoon m'n keel niet meer door!







maandag 26 augustus 2013

Zusjes





Zusjesweekeind: het wordt al bijna traditie en dit weekeind was het weer zover.
De weersverwachting was zonnig en warm en waar kan een mens dan beter zitten dan op Vlieland? Vanaf het moment, dat de veerboot vertrekt pak je het vakantiegevoel op. Daar heb je beslist geen vakantie in het buitenland voor nodig.
We konden nog heerlijk kamperen in de tent van Truus, die ook dit jaar weer een seizoenplaats op camping Stortemelk had.


Het was een top weekeind waarin we lekker lui zijn geweest,  uiteraard te veel gegeten en gedronken hebben, lang geslapen en strandwandelingen hebben gemaakt.

Daarnaast hebben we ongegeneerd rare mannen uitgelachen omdat ze foute spijkerbroeken van het model "Welkoop" dragen met een lullig geblokt bloesje, op sandalen uit de tijd van de Romeinen lopen, hoeden van Arie Safari op hun hoofd zetten en ringen in hun oorlellen persen, zo groot als lege rollen plakband.

Zalig, zo'n weekeind "onder ons" waar niets hoeft maar alles mag. Waar zere voeten worden gescrubd en vertroeteld, waarin wel en wee van onze gezinnen wordt gedeeld en waar je 's nachts van twee kanten een por krijgt omdat je snurkt!
Wat houd ik van die twee lieve zussen en wat ben ik blij, dat wij mannen hebben, die "gewoon" klussen, verven, de moestuin omspitten en boeken schrijven.......

Haakwerkje van Truus, gemaakt van uitgeplozen scheepstouw





zondag 18 augustus 2013

Van oud naar nieuw

Nadat ik al diverse meubelzaken had bezocht en daar meestal lichtelijk geïrriteerd over zowel aanbod als prijzen weer vandaan kwam,  stuitte ik vlak voor mijn vakantie bij de kringloopwinkel op een oud dressoir.
2013-08-05 15.38.25.jpg

 Ik was meteen verkocht en heb na 2 dagen dralen (en Jaap overhalen) de knoop doorgehakt.
Toen we thuis kwamen van vakantie stond de kast midden in de woonkamer op ons te wachten. Daar leek hij ineens een stuk groter dan in de winkel, maar wat een heerlijk project!

Ik heb hem zo veel mogelijk uit elkaar gehaald en ben nu bezig met schuren, schuren en schuren. De kleur was nog even dubben, maar inmiddels zijn we er uit, al betekent dat, dat sommige wandjes in de kamer ook moeten worden aangepakt. In combinatie met een  andere bank wordt het natuurlijk helemáál top! Zo krijgt deze kast een tweede leven en zoeken wij nu een nieuwe (marktplaats?) eigenaar voor onze oude Lundia kast. 

Leuk project, maar het frustreert het "plankje pimpen" natuurlijk wel. Na de vakantie had ik me voorgenomen om weer hard aan de slag te gaan, maar er is me nog steeds niet veel nieuws uit handen gekomen op een paar zaagklusjes na. 
Zelf zie ik de humor wel in van een fles wasverzachter of een cowboylaars als schoolbord, maar de meningen over wat mensen "leuk"vinden, verschillen nogal.




We zullen t.z.t. wel zien, waar de meeste vraag naar is. Misschien zit ik aan het eind van dit jaar wel met een voorraad bordjes, die ik aan de straatstenen niet kwijt kan! 
Dan hebben we voorlopig even genoeg cadeau's bij de hand in het geval van verjaardagen of - zoals gisteren - een verhuizing van onze dochter. Niet alleen zij is verhuisd, maar ook kater Chuck is meegegaan. Hij mocht hier een jaar geleden als kitten komen wonen op voorwaarde, dat hij met haar mee zou gaan als zij zelfstandig ging wonen. Dat is sinds heel kort een feit maar het idee wil nog niet helemaal bij me "landen".
Regelmatig moet ik even slikken en mezelf toespreken, dat het zo hoort en dat het écht niet het eind van de wereld is dat ze nu beide niet meer in de buurt wonen.  
Maar toch: wat zal ik ze missen!









donderdag 18 juli 2013

Wat heb ik er nou eigenlijk aan?

Wat is het heerlijk weer deze afgelopen twee weken. Ook vanochtend kon ik weer lekker buiten koffie drinken, deze keer met een goede vriendin. 
Toen ik in 1982 aan mijn eerste baantje begon - op een advocatenkantoor - werkte zij daar al een tijdje. Vanaf het begin was er wel een klik tussen ons. Maar vriendin zou vriendin niet zijn als zij niet vond, dat ze haar horizon maar wat moest verbreden en vertrok. Daar waar ik te lang bleef hangen in het oude vertrouwde, bleek zij een echte "jobhopper" te zijn.
Toen ik (pas) in 1997 aan mijn tweede baan begon, was zij finaal uitgekeken op het "loonslaaf" zijn en ging serieus aan de studie.

We zijn elkaar in die tijd een beetje uit het oog verloren. Ik wijt dat geheel aan mezelf. Het moeder zijn van 3 kinderen, - waaronder een tweeling -  nam naast mijn reguliere baan de nodige tijd en energie in beslag. Bovendien was ik zo verliefd op mijn eigen kinderen, dat er voor mij ook even niets anders bestond.

We hadden allebei een overvolle agenda. Die van haar bestond uit werken, studeren, trainingen volgen, examens doen (en slagen!) en die van mij o.a. uit verkleedkleren naaien, verjaardagsfeestjes organiseren, traktaties maken, crea-moeder zijn, de schoolkrantjes kopiëren, het welbekende haal- en brengwerk naar zwem-, sax-, dwarsfluit-, toneel-, keyboard- en andere lessen. 
Sporadisch zagen we elkaar nog, totdat 3 jaar geleden de rek er bij mij uit was en de "moeder"-bom barstte. Al dat ge-zorg voor iedereen, het gemak waarmee ik werkelijk alles naar me toe trok, het weinige vertrouwen in het eigen kunnen van man en kinderen, bah, wat had ik het allemaal gehad!

Mijn reddende engel bleek deze vriendin te zijn, die inmiddels een eigen praktijk had als o.a. stressconsultant. http://www.essentie-coaching.nl/ 
Ze heeft me de ogen geopend en liet me zien, dat de wereld zonder mij ook doordraait. Ze heeft me leren loslaten, stuurde me naar een hardloopclub, leerde me weer tijd voor mezelf te nemen en "nee" te zeggen waar dat nodig was. Haar vraag tijdens één van onze sessies: "Maar wat heb je daar nou zelf aan?" is inmiddels mijn lijfspreuk geworden. 

We mailen regelmatig en zien elkaar nu gelukkig weer vaker dan voorheen. Aan niemand anders dan aan haar had ik mijn eerste opgepimpte plankje kunnen presenteren.
Ik hoop, dat we nog heel lang vriendinnen blijven!




maandag 8 juli 2013

Feest!

De afgelopen week viel er wat te vieren.

Onze dochter Marleen kon afgelopen dinsdag haar MBO-diploma ophalen voor een afgeronde opleiding "Product Design". Na 4 jaar les, verschillende stages lopen en een goedgekeurde "proeve van bekwaamheid"  mag ze zichzelf nu creatief vakman noemen.
Wat is ze gegroeid deze afgelopen 4 jaar. Van een onzeker meisje naar een zelfverzekerde jonge vrouw, die steeds beter weet wat ze wil en wat ze kan. 
De neus staat nu richting Groningen om daar HBO-Bouwkunde te gaan studeren. Spannend, zo'n nieuwe stap, maar ze heeft wel zin in het "echte" werk. 

Donderdag werden we bij zwager Ale verwacht voor een hapje en een drankje. Dit feestje had te maken met het verschijnen van zijn debuutroman: "Littenser Merke". 
We hebben een gesigneerd exemplaar meegekregen. Ik vind het een prachtige prestatie van Ale, maar zal nog een hele kluif aan het boek hebben, want het is in het Fries geschreven.

Ik kan het grotendeels verstaan en praat het gebrekkig (soms op mijn werk, als het écht niet anders kan) maar lezen in "geef Frysk" is andere koek. 
Toch ben ik wel heel nieuwsgierig naar het verhaal. Ik ga het zéker proberen!

Tussen de bedrijven door is er een oude markies opgepimpt. Deze kwam van het vorige huis van mijn schoonouders en was te groot voor onze achtergevel. Jaap heeft hem ingekort en geverfd.
Ik heb de stof - die nog goed was - weer passend gemaakt. Auke Rauwerda kon spijkertjes met witte plastic dopjes leveren en bij Jan Sikkes is 25 meter markiesband gescoord. Zo hebben we, inclusief verf, voor hooguit € 25,00 een nieuwe markies (en dan reken ik de steigerhuur en arbeidsuren natuurlijk niet mee). 
Ons huis staat met de achterzijde op het zuiden, dus zo'n zonnescherm is geen overbodige luxe. Jaap heeft de hele achtergevel weer strak in de verf gezet. We hopen, dat we weer 5 à 6 jaar vooruit kunnen.

Al met al was er deze week genoeg te doen. De plankjes zijn er een beetje bij gebleven, maar gistermorgen heb ik de handen nog even laten wapperen en er is nog een lampje afgekomen. Zie hier het resultaat:



zondag 30 juni 2013

Vakantie aan zee?

Nog even en dan hebben we vakantie. Heerlijk een paar weekjes kamperen. Grote vraag is: Waar?
Vroeger, toen de kinderen klein waren was het (de eerste jaren) niet zo ingewikkeld. We pakten de stormtent in en zetten koers naar Vlieland. Het was dichtbij vanuit Leeuwarden, dus geen lange reistijd in de auto, prachtig strand, geen auto's, maar vooral een top-camping waar altijd wat te doen was voor de kinderen met 's avonds theater in de duinen. Wat hebben we daar heerlijke vakanties gehad. Ik blader met heimwee door de fotoboeken van toen.
Later zijn we met ze op pad gegaan door Frankrijk en Italië. In 2009 zijn we voor het laatst met ons allen weggeweest, toen naar Newquay in Groot-Brittanië, waar vrienden van onze jongste zoon Hans wonen.
Iets bespreken deden we nooit, we zagen wel waar we belandden. Meestal ging dat goed, vooral omdat we in  2 kleine tentjes kampeerden. Die pasten altijd wel ergens tussen op de camping. 

Twee jaar geleden zijn Jaap en ik voor het eerst weer samen op pad gegaan. We belandden in de Cevennen (Frankrijk) en vonden daar een prima plek op een leuke "municipal" camping te Florac. Vanuit de tent konden we zó de beek inspringen. Er was schaduw genoeg en we hebben na een paar eerste onwennige dagen (het moet weer even leren met z'n tweeën) daar een heerlijke vakantie gehad.

Tot nu toe was deze zomer flut, we hebben nog bijna geen mooi weer gehad. Jaap wil daarom naar de zon. Natuurlijk heb ik ook liever zon dan regen, maar ja, die zee! Ik wil zo graag naar zee. 
Zou het nog ergens te combineren zijn deze zomer? Zon en zee?
Ik blijf nog even dromen van het warme zand tussen m'n tenen, het geluid van de zee, de geur van zonnebrand, het knetterende kampvuur en de dikke sorbet bij de strandtent. We zullen zien wat het wordt. Voorlopig vermaak ik me prima met zeedieren, zoals deze orca.


zaterdag 22 juni 2013

Al wéér regen?

De week is weer omgevlogen. Vorige week zaterdag(avond) hadden we een feestje, waar ik mijn allereerste officiële gepimpte plankje (inclusief "krijtjes-houder") cadeau heb gedaan. Dat viel gelukkig goed in de smaak.



De zondag daarna stond in het teken van een personeelsfeest: we zijn de hele dag op Texel geweest. Het was droog en redelijk zonnig en we konden we vliegeren en boogschieten - zoals gepland - op het strand.

Maandag was het goed weer en konden we oma's verjaardag in de tuin vieren.
Dinsdag is met terugwerkende kracht aandacht besteed aan Vaderdag met een voor Jaap georganiseerde barbecue. Het idee was goed, maar doordat hij zelf de nieuwe barbecue nog in elkaar moest zetten, duurde het allemaal wat langer dan gepland. Wel heerlijk, om zo lekker met elkaar in de tuin te kunnen zitten.
Het mooie weer was woensdagavond al weer op. We gingen daarna weer gewoon over op motregen en/of hoosbuien en de temperatuur ging per uur een halve graad naar beneden.

Vrijdag zijn Jaap en ik naar Ameland vertrokken. We zijn tussen de buien door gefietst en hebben lekker in Nes op het terras gezeten. Vandaag begon de dag droog en hebben we de fiets gepakt richting Hollum. Daar is dit weekeind op het strand een beachvolleybaltoernooi aan de gang.
Manlief en dochter (die vandaag met de middagboot kwam) spelen daar zondag mee. Erg jammer, dat er voor morgen nog meer wind (kracht 4 tot 7) en ook weer regen wordt verwacht. 
Maar goed, mocht het met het volleybal niets worden, dan is er in ieder geval weer geïnvesteerd in vader-dochter-quality time!





vrijdag 14 juni 2013

Dé werkbank

Deze week was het een drukte van jewelste in het hok.

Jaap lapt een tweedehands markies op: latten worden ingekort, geschuurd, geverfd, etc. 

Dochter Marleen is bezig met haar eindexamenproject en mag zich - als alles goed gaat -  zeer binnenkort creatief vakman noemen. Ik vind het prachtig, dat ze staat te werken aan mijn vaders oude werkbank.
 Zolang als ik me kan herinneren, was die werkbank er.

Heel vroeger stond hij in zijn oude werkplaats aan de Weerklank, achter de Oostersingel.
Soms mochten we op zaterdag mee om te "helpen", wat meestal neerkwam op kromme spijkers proberen recht te slaan. Dat verveelde al gauw en dan werden de gymnastiek-ringen van het plafond naar beneden gehaald. Springend vanaf de werkbank konden er dan acrobatische toeren worden uitgehaald.  Het was daar een donker werkplaatsje, er staat me niet heel veel meer van bij. 

Later verhuisde hij naar de Heerestraat. Dat was een lichte en gezellige ruimte, die aan de achterkant uitkeek op de bibliotheek, die toen aan de Tweebaksmarkt zat. Ik zie nog al die  mensen rondscharrelen, op zoek naar een boek. 
Aan de overkant van de straat zat het natuurhistorisch museum, met (enge) opgezette beesten voor het raam.
De werkplaats had een klein voorportaaltje c.q. houtopslag, waar mijn zusjes en ik winkeltjes inrichtten met de mooiste blokjes (afval)hout. Eng hoor, als er dan écht een klant binnenstapte.
Helaas bestaat dit alles niet meer. Het provinciehuis is hier later gebouwd.

Nog later is de werkbank in het hok, gewoon achter huis beland. De bank stond er het eerst, het hok is er om heen gebouwd, helemaal over de breedte van het achtertuintje. De werkplaats "aan huis" was weliswaar klein maar handig. Altijd koffie en een toilet bij de hand! Wel was het vaak passen en meten met de diverse werkstukken, die pa onderhanden had.

Nadat mijn vader is overleden en het hok in een dusdanige slecht staat was gekomen, dat we het wel moesten slopen,  is de bank bij ons in het hok terecht gekomen,  waar ik super blij mee ben!  We maken er (bijna) allemaal veel gebruik van en dichter dan dit kan ik niet meer bij m'n vader komen.





zaterdag 8 juni 2013

Slow-motion

Omdat alles de afgelopen week een beetje langzaam ging, heb ik me heel toepasselijk vermaakt met een schildpad. Daar viel genoeg aan te fröbelen en ik ben wel tevreden over het eindresultaat. 

Het zoeken naar een ontwerp vind ik al een leuke bezigheid op zich. 
Er is veel om rekening mee te houden. Niet iedere vorm is "zaagbaar" en er moet natuurlijk genoeg aan te versieren zijn.
De (kinder)bibliotheek, kleurplaten en het internet zijn voornamelijk mijn inspiratiebronnen, maar het liefst zou ik alles van begin tot eind helemaal zelf willen doen, dus inclusief het tekenen van een ontwerp. Misschien moet die cursus er ook nog maar eens van komen.....



zondag 2 juni 2013

Een waardeloze week

Van al mijn goede (zaag)voornemens kwam deze week weinig. Vanwege rugpijn heb ik meerdere dagen op de bank omgehangen met een warme kruik en mezelf gedrogeerd met (veel) pijnstillers. Bah, wat waardeloos. Ik heb nog zo veel ideeën die ik wil uitvoeren!

Naast de lampjes maak ik ook schoolbordjes. Het is een hele uitdaging, om te bedenken wat een ander zó leuk vindt, dat ze dat ook in eigen huis willen ophangen. Omdat ik zelf een kattenliefhebber ben, lag deze keus wel voor de hand.


Wat me niet zint, is dat touwtje met het krijtje er aan. Daar ga ik nog iets anders op verzinnen!

zondag 26 mei 2013

Het begin is er!

Dit weekeind is er weer "Holy Stitch" , een tweedaagse craftymarkt in de oude gevangenis Blokhuispoort te Leeuwarden. Wat lijkt het me leuk om daar ook eens zo'n cel te huren en voor twee dagen een eigen winkeltje te hebben, het liefst natuurlijk met mijn beide zussen! Ik ben daarom vandaag serieus begonnen met een aantal figuurzaag-projecten. Ik heb nog geen idee hoeveel er moet komen om een cel te vullen, maar het begin is er: mijn eerste lampjes zijn klaar!