zondag 16 maart 2014

Collega's

Op internet las ik een artikel, dat ging over het verwerken van een ontslag. Het werd vergeleken met een rouwperiode. Gedwongen ontslag staat in de top 10 van traumatische levenservaringen.
De nadruk in dat artikel lag vooral op het verliezen van inkomen, toekomstperspectief, waardigheid, zelfvertrouwen en (een stukje) identiteit. Daarvoor in de plaats komen depressies, hoofdpijnen, maagzweren, relatieproblemen, hart- en vaatziekten, diabetes, en ga zo maar door. 
Ik mag hopen, dat deze ellende aan mijn deur voorbij gaat.
Het verlies van zelfvertrouwen zal vermoedelijk wel meevallen. Als ik mijn zelfvertrouwen moet ontlenen aan deze baan, dan heb ik de anti-stress sessies bij vriendin/therapeut nog steeds niet helemaal begrepen.

Het verlies, dat me zwaarder zal vallen, is het verlies van mijn naaste collega's.
Eén van hun is al vertrokken, nummer twee heeft voor 99,9% een andere baan op zak, en de afgelopen 17 jaar heb ik dagelijks tegenover nummer drie gezeten. We hebben zó veel gedeeld met elkaar. 
Mijn kinderen waren 6 en 4 jaar toen ik op dit kantoor kwam werken. Er was nog een collega met kinderen in dezelfde leeftijd, waardoor we met elkaar door de kleuter-, en puberfases konden gaan. We maakten elkaars verjaardagen mee en die van onze gezinsleden, ziekte en overlijden van ouders, een huwelijk, geboortes, ontslag van vaders en echtgenoten, verhuizingen, een echtscheiding, "supporterden" bij damesvoetbal en de Slachtemarathon, stonden met elkaar op de Mantgumer Merke, kortom: heel veel wel en wee hebben we de afgelopen jaren met elkaar gedeeld.

Ik kan me bijna niet voorstellen, dat er een tijd komt, dat we elkaar niet meer zien. 
Het maakt me boos en verdrietig, als ik daar aan denk. Hoe zal het verder gaan met iedereen?

Ik snap, dat niets blijvend is, behalve verandering. Maar voor deze verandering hebben we niet zelf gekozen en dat voelt toch een beetje als een amputatie.

En ineens bedenk ik me, dat ik mijn zelfvertrouwen niet ontleen aan die baan, maar wel aan mijn lieve collega's: IK GA JULLIE VRESELIJK MISSEN!





zondag 23 februari 2014

Wat gaan we maken?

Er waait een nieuwe trend door Nederland: houten wandborden. Ik kom ze in heel veel soorten en maten tegen, maar het principe is altijd eenvoudig: een paar planken aan elkaar, wat dwarslatjes, hangers etc. en liefst van (oud) steigerhout. Ik vind ze wel leuk, maar het is wel weer zo'n eenheidsworst-"brocante"artikel.
Pinterest en Welke staan er vol mee:

           


Dus: ik ben aan de knutsel gegaan en heb deze gemaakt:


Hij is te koop voor € 29,95.
Het formaat is 94,5 cm x 31,5 cm. 

Dankzij de cursus Meubelmaken ben ik minder bang voor de cirkelzaag, durf ik meer en snap ik, dat je beter eerst een écht plan kunt maken voordat je ergens de zaag in zet. Bovendien krijg ik er ook steeds meer lol in, om de knutselwerken eerst op papier uit te broeden. 
Omdat het niet eenvoudig is om iets uit te vinden, wat er nog niet is, is het meeste tot nu toe namaak geweest.  Maar soms borrelt er spontaan een idee op en daarom zijn pen en papier altijd bij de hand. 
Wie weet, kan ik binnenkort nog eens een echte "Carolien" presenteren..... ;-) 


vrijdag 17 januari 2014

Op cursus :-)

Vorige week vrijdag ben ik begonnen aan mijn eerste project bij een echte meubelmaker: Ineke van der Blom in Marrum. Ik kijk me daar de ogen uit: wat een heerlijke werkplaats en wat een aardig mens!

Marleen (dochter) had me al gewaarschuwd: er moest natuurlijk eerst een werktekening komen. Lastig is dat, als je geen tekenwonder bent en een wiskunde-deuk bezit in plaats van een knobbel. 

Na enig zwoegen stond er dan toch wat op papier: een bijzettafeltje/kastje, waar CD's in kunnen worden opgeborgen.
Na het tekenen kwam de maquette aan de beurt: karton op maat snijden en plakken maar. Dat maakte het geheel al een stuk duidelijker. 
Toen ik gistermiddag weer kwam lag er al materiaal klaar om mee aan de slag te gaan. Ik heb meerdere planken aan elkaar gezet met behulp van de Lamellofrees en houtlijm om zo uit te komen op de benodigde breedte voor het kastje.


Leuk om te doen, maar ook wel spannend. Een brei- of haakwerkje kan worden uitgerafeld als het niet zint, maar dit moet wel in één keer goed (vind ik).

Het is - merk ik - vooral een oefening in geduld! Mijn handicap is altijd: iets leuks zien, het in een uurtje willen maken - liefst ook zonder plan beginnen - en het dan in één keer goed hebben. Helaas werkt het zo niet. Ik kijk te veel naar klusprogramma's, denk ik, waar al die "handige Henkies" de klusjes binnen het uurtje zendtijd afronden....

Als we vroeger een opdracht of klus aan mijn vader verstrekten, dan verscheen dat ook na verloop van tijd kant en klaar uit het hok. Ook daar heb ik te weinig gezien hoeveel moeite het (ongetwijfeld) kostte.
Maar hoeveel moeite het ook was: ik heb pa er nooit op kunnen betrappen, dat hij een hekel had aan het werk.  En dat snap ik nu helemaal: ik kan niet wachten tot de volgende les!